50-plussers: wat moeten we ermee?

Afgelopen week bij het 2-daagse congres Consumententrends kwam het in verschillende presentaties weer naar voren: de vergrijzing zet door en 50-plussers zijn de doelgroep waar marketing zich op moet richten. Zij vormen (zeker over een aantal jaren) de grootste groep en hebben het geld. Van echte vergrijzing is overigens nog maar nauwelijks sprake. De marketing van haarkleurmiddelen heeft goed gewerkt. Maar dat terzijde…

Veel marketeers, die vaak zelf de 35 nog niet voorbij zijn, willen er nog niet aan. De jonge Hyvesende, gamende en MSN-ende generatie is veel spannender. Daar kan je tenminste mooi bedachte multimediale virals, mobile marketing, Advergaming en communitymarketing op loslaten.

Maar op hetzelfde evenement rees ook de vraag: is er nou echt een verschil tussen de oudere tv-generatie en de jongere game-generatie? Zijn de 50-plussers niet eigenlijk de enige echte game-generatie? Of doet leeftijd er helemaal niet toe, maar zijn het de interesses en innerlijke motieven van mensen die ze tot multimediale gamer of totale laggard maakt?

Wat doe je als je doelgroep zo divers is als de 50-plussers? Veel marktonderzoekers blijven hangen in segmentaties waarin de 50-plussers van nu zich niet kunnen vinden. Op de vraag aan mijn ouders (beiden de 50 al even gepasseerd) of zij een behoudende zorgzame oudere of een oudere afwachtende waren of misschien een andere typering uit het rijtje, keken ze me enigszins vernietigend aan. Oeps… Zo willen ‘ze’ dus niet aangesproken worden. Heel voorstelbaar eigenlijk ook, ik moet er niet aan denken dat ik over een kleine twintig jaar zo’n stempel opgedrukt krijg.

50-plussers: moeten we ze nu eindelijk niet eens gaan rekenen tot de ‘gewone’ mens met (eventueel) een ‘gewone-mensen-segmentatie’? Hoe leren we de 50-plusser echt kennen? Ook daar ligt mijns inziens een schone taak voor de marktonderzoeker.